سروش صحت

دختربچه هفت، هشت ساله يي بين من و مادرش نشسته بود. يک ليوان بزرگ آب هويج دست دختر بود و اصرارهاي مادرش که مدام مي گفت؛ «بخورش ديگه... يه دفعه يي بخورش... زودباش» هيچ فايده يي نداشت. دختر کوچک نمي توانست آن همه آب هويج را يکباره و تند بخورد. شک نداشتم که تا چند لحظه ديگر نصف ليوان آب هويج روي شلوارم خواهد ريخت. همان موقع يک خرمگس بزرگ با وزوزي کرکننده از شيشه جلو آمد تو و مستقيم به طرف ليوان آب هويج رفت. دختربچه با حرکتي ناگهاني دستش را کنار کشيد. من و مادر دختر پاهايمان را جمع کرديم ولي آب هويج روي پاي هيچ کدام مان نريخت. مادر دختر گفت؛ «بخور تا نريختي اش.» دختر گفت؛ «من از اين مي ترسم.» مادر گفت؛ «اين که چيزي نيست، مگسه. مگس که ترس نداره.»

دختر گفت؛ «خودت هم از سوسک مي ترسي.» مادر گفت؛ «سوسک با مگس فرق داره.» دختر گفت؛ «من از سوسک نمي ترسم ولي از مگس مي ترسم.» يک دفعه مردي که جلو نشسته بود با روزنامه يي که دستش بود، ضربه محکمي به مگس زد... خرمگس توي ليوان آب هويج افتاد و وزوزش قطع شد. ليوان آب هويج که خرمگس توي آن شناور بود همچنان دست دختربچه بود. مادر دختر گفت؛ «ديگه نخوريش ها.» دختر به مرد گفت؛ «چرا کشتيش؟» مرد گفت؛ «براي اينکه شما رو نترسونه.» هنوز جمله مرد تمام نشده بود که زنبور بزرگي از پنجره وارد تاکسي شد و زندگي ادامه پيدا کرد