با هدایت از زبان خود او.........

در این قسمت میتوانید سال شمار آثار وی را با توضیحی مختصر مشاهده فرمایید

زندگی‌نامه

ابر ، با آن پوستين سرد نمناکش

باغ بي برگي

روز و شب تنهاست

با سکوت پاک غمناکش .............

بامداد يك روز گرم تابستان آمدند و با تبر افتادند به جان نخلهاي بلندپايه.
آفتاب كه زد، از خانه‌‌ها بيرون زديم و در سايه‌ي چينه‌هاي گلي نشستيم و نگاهشان كرديم. هربار كه دار بلند درختي با برگهاي سرنيزه‌اي تودرهم و غبار گرفته،‌ از بن جدا مي‌شد و فضا را مي‌شكافت و با خش‌خش بسيار نقش زمين مي‌شد «هو» مي‌كشيديم................

سه قطره خون

صادق هدايت

"ديروز بود كه اطاقم را جدا كردند، آيا همانطوري كه ناظم وعده داد من حالا به كلي معالجه شده‌ام و هفته‌ي ديگر آزاد خواهم شد؟ آيا ناخوش بوده‌ام؟ يك سال است، در تمام اين مدت هرچه التماس مي‌كردم كاغذ و قلم مي‌خواستم به من نمي‌دادند. هميشه پيش خودم گمان مي‌كردم هرساعتي كه قلم و كاغذ به دستم بيفتد چقدر چيزها كه خواهم نوشت?..............

برای این  قسمت زیاد زحمت کشیدم  امیدوارم کاربرد داشته باشه

آب از دستش نميچكه !

آب از سر چشمه گله !

آب از آب تكان نميخوره ! ...........

در زندگی گاه دردهایی به سراغ انسان می آید و او بدون آنکه بداند دردها از جانش چه می خواهند زجر می کشد و در همین احوال برای خود ودرددش بهانه ای پیدا میشود و دردش را به آن مسئله ربط می دهد ولی ایکاش می دانستیم درد از برای چیست .آری روح ما محتاج درد شده است و تشنه به آن و در این حال به یاد مشکل دیگری آفتادن و به درد خود افزودن کاری مهمل است در این مواقع است که شاید انسان پی ببرد که چه تنها ست .

اسب درشکه‌ای توی جوی پهنی افتاده بود و قلم دست و کاسه زانویش خرد شده بود. آشکارا دیده می‌شد که استخوان قلم یک دستش از زیر پوست حنایی‌اش جابجا شده و از آن خون آمده بود. کاسه زانوی دست دیگرش به کلی از بند جدا شده بود و به چند رگ و ریشه که تا آخرین مرحله وفاداری‌‌اش را به جسم او از دست نداده بود گیر بود.سم یک دستش _آنکه از قلم شکسته بود _ به طرف خارج برگشته بود و نعل براق ساییده‌ای که به سه دانه میخ گیر بود روی آن دیده می‌شد.........

«من فکرمي کردم تو خيلي زشتي.»
-«چرا همچين فکري مي کردي، منو که تا حالا نديده بودي»
« نمي دونم اونطور که توي تصورم بود خيلي...»
-« حالا نظرت چيه؟»
« هرچي نگاهت مي کنم ميبينم خيلي هم خوشگلي»
هر دو خنديدند.
« کارت خيلي سخته؟»
-« نه »
« درد داره؟»
-« نه»
« حالا بايد چيکار کنيم؟»
-« هنوز هيچي»
« پس من وقت دارم خونه را مرتب کنم وشام را حاضر کنم؟»
-« مي توني،آره!»
« مي دوني من گاهي زياد به اين موضوع فکر ميکردم،موقعهائي که خيلي خسته مي شدم،مي دونستم پيدات ميشه،ولي ...ببينم 30 سال کافيه براي...هي کجائي؟ کجا رفتي؟...»
تلفن زنگ زد
« الو...چي؟پرت شده؟از کدوم طبقه.... الو الو...؟!»
« مگه سراغ من نيومده بودي؟..اين بي انصافيه،پس من چي؟نوبت من؟ آخه چرا؟!....».

ماهي وجفتش

مرد به ماهي‌ها نگاه مي‌كرد. ماهي‌ها پشت شيشه آرام و آويزان بودند. پشت شيشه برايشان از تخته سنگ‌ها آبگيري ساخته بودند كه بزرگ بود و ديواره‌اش دور مي‌شد و دوريش در نيمه تاريكي مي‌رفت. ديواره‌ي روبروي مرد از شيشه بود. .............

آينه

مردي که در کوچه مي رفت هنوز به صرافت نيفتاده بود به ياد بياورد که سيزده سالي مي گذرد که او به چهره‌ي خودش درآينه نگاه نکرده است. همچنين دليلي نمي‌ديد به ياد بياورد که زماني در همين حدود مي‌گذرد که او خنديدن خود را حس نکرده است. قطعا" به ياد گم شدن شناسنامه‌اش هم نمي‌افتاد اگر راديو اعلام نکرده بود که افراد مي‌بايد شناسنامه‌ي خود را نو، تجديد کنند. ......

 
نزديکيهاي غروب بود که مردي از يکي از چنارهاي خيابان بالا مي رفت
دو دستش را به آرامي به گره هاي درخت بند مي کرد و پاهايش را دور چنار چنبره ميزد و از تنه خشک و پوسيده چنار بالا مي خزيد . پشت خشتک او دو وصله ناهمرنگ دهن کجي مي کردند و ته يک لنگه کفشش هم پاره بود
مردم که به مغازه ها نگاه مي کردند برگشتند و بالا رفتن مرد را تماشا کردند ......